Η πρόσφατη Επίκαιρη Ερώτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα προς τον Πρωθυπουργό για την οικονομική ασφυξία των βιοπαλαιστών αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και ψαράδων άνοιξε έναν απαραίτητο δημόσιο διάλογο. Κι αυτό, ανεξάρτητα από την πολιτική ταυτότητα του καθενός. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ψηφοφόρος του ΚΚΕ για να αναγνωρίσει ότι τα ζητήματα που φέρνει στη Βουλή αγγίζουν την καρδιά μιας κρίσης που η ελληνική περιφέρεια βιώνει εδώ και χρόνια.
Ο αγώνας των παραγωγών δεν είναι «συντεχνιακός» – είναι αγώνας για την ίδια την παραγωγή της χώρας
Όταν χιλιάδες άνθρωποι βγάζουν τα τρακτέρ στους δρόμους, δεν το κάνουν για «εντυπώσεις» ούτε επειδή «υποκινούνται». Το κάνουν επειδή δεν μπορούν να ζήσουν από το επάγγελμά τους. Η οργή τους έχει κοινωνικά ριζώματα: το δυσθεώρητο κόστος παραγωγής, η ακρίβεια, οι συμπιέσεις από μεγάλα επιχειρηματικά σχήματα και η χρόνια κρατική υποτίμηση του αγροτικού τομέα.
Η Ερώτηση αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη δομική αντίφαση: μια χώρα που υπερηφανεύεται για τα προϊόντα της, αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπές εισόδημα σε όσους τα παράγουν.
Η συζήτηση για τις ευθύνες δεν μπορεί να είναι ταμπού
Ο Κουτσούμπας θίγει το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ, τον τρόπο διαχείρισης των επιδοτήσεων και τις ευθύνες διαδοχικών κυβερνήσεων. Είναι άβολο θέμα, αλλά αναγκαίο. Όταν ολόκληροι κλάδοι εξαρτούν την επιβίωσή τους από μηχανισμούς που εμφανίζουν αδιαφάνεια, καθυστερήσεις ή πελατειακά χαρακτηριστικά, τότε η πολιτική ηγεσία οφείλει όχι απλώς να «εξηγήσει», αλλά να αναλάβει σαφείς δεσμεύσεις.
Η απόπειρα μετατροπής της υπόθεσης σε επικοινωνιακό αντιπερισπασμό, αντί για ουσιαστική ανάληψη ευθυνών, υποτιμά τόσο τους παραγωγούς όσο και την κοινωνία.
Οι ζωονόσοι δεν αντιμετωπίζονται με ευχές
Η αναφορά στην ευλογιά και στους κινδύνους για τα κοπάδια δεν είναι μια δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Όταν η Πολιτεία περιορίζεται στην καταστροφή μολυσμένων ζώων χωρίς επαρκή πρόληψη ή εμβολιασμό, τότε μιλάμε για αμέλεια με οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Η κτηνοτροφία δεν αντέχει άλλες «τρύπες» πολιτικής.
Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια – ζητούν δικαιοσύνη
Τα αιτήματα είναι απολύτως συγκεκριμένα:
- μείωση του κόστους παραγωγής,
- εγγυημένο εισόδημα επιβίωσης,
- άμεσες αποζημιώσεις,
- προστασία από φυσικές καταστροφές και ζωονόσους,
- τερματισμό της καταστολής σε κινητοποιήσεις.
Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί με επιμέρους διατυπώσεις ή την κομματική οπτική, δεν μπορεί να παραβλέψει ότι η ουσία των αιτημάτων έχει ευρεία κοινωνική απήχηση.
Και μια τελευταία, κρίσιμη παρατήρηση
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο: ξοδεύει αστρονομικά ποσά για εξοπλισμούς αλλά «δεν έχει δημοσιονομικό χώρο» για τον πρωτογενή τομέα – τον τομέα που παράγει πραγματικό πλούτο και στηρίζει την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας. Αυτή τη συζήτηση κάποιος έπρεπε να την ανοίξει. Και καλώς άνοιξε.
Η Επίκαιρη Ερώτηση του Δημήτρη Κουτσούμπα δεν είναι «κομματικό γεγονός». Είναι πολιτικό καμπανάκι που ξεπερνά ιδεολογικές γραμμές. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με το ΚΚΕ σε πολλά∙ αλλά δεν μπορεί εύκολα να αγνοήσει ότι η φωνή των μικρών παραγωγών πνίγεται εδώ και χρόνια.
Και όταν κάποιος τη μεταφέρει με σαφήνεια στη Βουλή, αυτό δεν είναι πράξη κομματικής αντιπαράθεσης. Είναι πράξη δημοκρατικής ευθύνης.
