Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που εμπνέει
Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι μια από τις λαμπρότερες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας — μια ημέρα που η φωνή ενός μικρού έθνους αντήχησε στα πέρατα του κόσμου, θυμίζοντας ότι η ελευθερία δεν είναι προνόμιο των ισχυρών, αλλά δικαίωμα όλων όσοι έχουν ψυχή.
Ξημερώματα εκείνης της Δευτέρας, ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι επισκέπτεται τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και του παραδίδει το τελεσίγραφο του Μπενίτο Μουσολίνι: να επιτρέψει την είσοδο των ιταλικών στρατευμάτων στην ελληνική επικράτεια ή να αντιμετωπίσει την επίθεση.
Η απάντηση του Μεταξά, λιτή αλλά ιστορική, ήταν: «Alors, c’est la guerre» — «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο».
Όμως για τον ελληνικό λαό, εκείνη η φράση έγινε «ΟΧΙ».
Ένα «όχι» που δεν ειπώθηκε μόνο από έναν ηγέτη, αλλά από έναν ολόκληρο λαό.
Μέσα σε λίγες ώρες, η Ελλάδα βρέθηκε σε πολεμική ετοιμότητα. Οι δρόμοι γέμισαν από στρατιώτες που προχωρούσαν τραγουδώντας προς το μέτωπο, από γυναίκες που αποχαιρετούσαν τους άνδρες τους με δάκρυα και περηφάνια, από μαθητές που ύψωναν τη σημαία με τρεμάμενα χέρια και καρδιές γεμάτες πίστη.
Στα παγωμένα βουνά της Πίνδου γράφτηκε το πρώτο έπος της ελευθερίας.
Οι Έλληνες φαντάροι, με ελάχιστα μέσα αλλά απέραντο θάρρος, αντιστάθηκαν στις ιταλικές δυνάμεις και τις ανάγκασαν σε υποχώρηση.
Οι γυναίκες της Ηπείρου, με τις ποδιές και τα μαντήλια τους, έγιναν η ψυχή του μετώπου — κουβαλώντας πολεμοφόδια, τρόφιμα, τραυματίες, δίχως να φοβούνται ούτε το κρύο ούτε τις κακουχίες.
Το φρόνημα του λαού έγινε το μεγαλύτερο όπλο της Ελλάδας.
Η αντίσταση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από τον κόσμο.
Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν: «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Η μικρή Ελλάδα έγινε σύμβολο ελπίδας και φλόγα που άναψε μέσα στο σκοτάδι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Χάρη στην ελληνική νίκη στα αλβανικά βουνά, καθυστέρησε η γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση — γεγονός που άλλαξε την πορεία του πολέμου.
Όταν, τον Απρίλιο του 1941, η γερμανική εισβολή λύγισε την ελληνική άμυνα, η Ελλάδα μπορεί να έπεσε, αλλά δεν υποτάχθηκε.
Μέσα από την Κατοχή γεννήθηκε η Εθνική Αντίσταση, μια νέα εποποιία γεμάτη θυσίες, αίμα και ελπίδα.
Οι Έλληνες απέδειξαν για ακόμη μία φορά ότι προτιμούν να πεθαίνουν όρθιοι παρά να ζουν γονατιστοί.
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι λοιπόν απλώς μια ανάμνηση πολέμου. Είναι σύμβολο ενότητας, περηφάνιας και αξιοπρέπειας.
Μας θυμίζει πως, όταν το έθνος στέκεται ενωμένο, κανένας εχθρός δεν μπορεί να το λυγίσει.
Μας θυμίζει ότι η ελευθερία είναι το υπέρτατο αγαθό — και ότι οι πρόγονοί μας την υπερασπίστηκαν όχι με λόγια, αλλά με αίμα.
Σήμερα, 85 χρόνια μετά, η φωνή εκείνου του «ΟΧΙ» εξακολουθεί να αντηχεί.
Μας καλεί να σταθούμε άξιοι συνεχιστές μιας παράδοσης θάρρους και ανθρωπιάς.
Να κρατήσουμε ζωντανά τα ιδανικά της ελευθερίας, της ενότητας και της αγάπης για την πατρίδα.
Γιατί όσο υπάρχουν Έλληνες που θυμούνται, που αγωνίζονται, που ονειρεύονται —
τόσο θα ζει το πνεύμα της 28ης Οκτωβρίου.
Και πάντα, στις δύσκολες στιγμές, θα ακούγεται μέσα μας η ίδια φωνή:
«Όχι στον φόβο, όχι στην υποταγή, ναι στην ελευθερία και στην Ελλάδα!»
