Όταν κάποτε του είπαν:
— «Γέροντα, ο κόσμος σας αδικεί!»
Απάντησε γαλήνια: «Ας είναι ευλογημένο. Μόνο ας μη με αδικήσει ο Θεός»
Σε μια εποχή που ο κόσμος διψά για αλήθεια, καλοσύνη και ελπίδα, η μορφή του Αγίου Νεκταρίου προβάλλει ως φως παρηγοριάς και πίστης. Ο Άγιος δεν έζησε σε παλαιούς καιρούς μακρινούς∙ έζησε κοντά μας, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Κι όμως, η ζωή του μοιάζει με εκείνη των πρώτων Πατέρων της Εκκλησίας – γεμάτη δοκιμασίες, αδικίες, υπομονή και θαύματα.
Η ταπεινή αρχή
Ο Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε το 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης, μέσα σε φτώχεια αλλά με πίστη. Από παιδί αγαπούσε τον Θεό. Έγραφε γράμματα με προσευχές, ζητούσε από τον Κύριο να του δώσει δύναμη και φώτιση. Η μητέρα του, ευσεβής γυναίκα, τον δίδαξε να αγαπά την προσευχή και τους ανθρώπους.
Όταν έφυγε νέος για την Κωνσταντινούπολη, είχε μόνο την ελπίδα στον Θεό. Δούλευε σκληρά, συχνά πεινασμένος, αλλά δεν παραπονέθηκε ποτέ. Στα γράμματά του έγραφε:
«Όταν έχεις τον Χριστό, έχεις τα πάντα· κι αν σου λείπουν όλα, σου φτάνει Εκείνος.»
Ο ποιμένας της αγάπης και της αδικίας
Ο Θεός τον αξίωσε να γίνει ιερέας και αργότερα επίσκοπος Πενταπόλεως στην Αλεξάνδρεια. Εκεί, όμως, γνώρισε τη μεγάλη του δοκιμασία. Η ταπεινότητά του, η αγνότητά του και η αληθινή του πίστη προκάλεσαν φθόνο. Συκοφαντήθηκε άδικα, κατηγορήθηκε για πράγματα που ποτέ δεν έκανε, και εξορίστηκε χωρίς να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Αντί να κρατήσει κακία, σιώπησε. Προσευχήθηκε για όσους τον αδίκησαν. Έλεγε στους μαθητές του:
«Μη μισήσετε ποτέ κανέναν. Ο Θεός είναι αγάπη. Κι εκείνος που αγαπά, συγχωρεί.»
Η σιωπή του έγινε κραυγή πίστης, και η ταπείνωσή του έγινε δόξα ουράνια.
Το μοναστήρι της Αίγινας
Όταν ήρθε στην Ελλάδα, πολλοί τον ξέχασαν, μα ο Θεός όχι. Κατέληξε στην Αίγινα, όπου με κόπο, προσευχή και φτώχεια έχτισε τη Μονή Αγίας Τριάδος, που σήμερα είναι τόπος προσκυνήματος και θαυμάτων.
Εκεί, ανάμεσα στις μοναχές και στους φτωχούς που βοηθούσε, βρήκε τη γαλήνη. Δίδασκε, συμβούλευε, θεράπευε, έκλαιγε με τους πονεμένους. Η απλότητά του μαρτυρούσε ουράνια σοφία.
Όταν κάποτε του είπαν:
— «Γέροντα, ο κόσμος σας αδικεί!»
Απάντησε γαλήνια:
«Ας είναι ευλογημένο. Μόνο ας μη με αδικήσει ο Θεός.»
Ο Άγιος Νεκτάριος κοιμήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1920, σε νοσοκομείο φτωχών. Όταν άγγιξαν το σώμα του, θεράπευσε έναν παράλυτο — το πρώτο του θαύμα μετά την κοίμηση.
Έκτοτε, αμέτρητα θαύματα έχουν γίνει στο όνομά του: θεραπεύει, παρηγορεί, εμπνέει. Δεν σταμάτησε ποτέ να είναι δίπλα στους πονεμένους, στους ταπεινούς, στους αδικημένους — γιατί τους γνώρισε, τους έζησε, τους αγάπησε.
Ο εορτασμός της μνήμης του έχει καθιερωθεί στις 9 Νοεμβρίου
