Γράφει ο Κώστας Πορτοκάλης
Το 16ο Συνέδριο της Νέα Δημοκρατίας δεν ήταν ένα τυπικό κομματικό συνέδριο. Δεν είχε μόνο οργανωτικό χαρακτήρα ούτε περιορίστηκε σε εσωτερικές διαδικασίες και κομματικούς συσχετισμούς. Ήταν ένα συνέδριο πολιτικής επανεκκίνησης. Ένα συνέδριο που επιχείρησε να ξαναδώσει αυτοπεποίθηση στην κυβερνητική παράταξη, να επανασυσπειρώσει τη βάση της και κυρίως να στείλει το μήνυμα ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχη στο πολιτικό παιχνίδι με ορίζοντα την τρίτη συνεχόμενη εκλογική νίκη.
Το κλίμα στο Metropolitan Expo θύμιζε περισσότερο αφετηρία προεκλογικής περιόδου παρά κομματική διαδικασία. Η λέξη «αυτοδυναμία» μπορεί να μην ειπώθηκε διαρκώς, ωστόσο διαπέρασε σχεδόν κάθε ομιλία, κάθε παρέμβαση και κάθε πολιτικό μήνυμα του τριημέρου. Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει ότι η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα είναι εύκολη. Γνωρίζει επίσης ότι η κοινωνική πίεση από την ακρίβεια, η φθορά της εξουσίας και η κόπωση μιας μακράς κυβερνητικής περιόδου δημιουργούν νέα δεδομένα. Ακριβώς γι’ αυτό, το συνέδριο οργανώθηκε ως μια μεγάλη πολιτική αντεπίθεση.
Η ομιλία του πρωθυπουργού αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα αυτής της στρατηγικής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε αποφασισμένος να δώσει ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο στη νέα περίοδο. Δεν περιορίστηκε στην υπενθύμιση των κυβερνητικών επιτυχιών. Επιχείρησε να περιγράψει το συνολικό διακύβευμα της επόμενης τετραετίας: σταθερότητα ή επιστροφή στην αβεβαιότητα.
Το σύνθημα «το είπαμε, το κάναμε» δεν ήταν μια απλή επικοινωνιακή φράση. Ήταν η προσπάθεια της κυβέρνησης να χτίσει ξανά το προφίλ αξιοπιστίας που την έφερε στην εξουσία το 2019. Ο πρωθυπουργός επέμεινε ιδιαίτερα στην οικονομία, στην ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, στη μείωση της ανεργίας, στις φοροελαφρύνσεις και στην εικόνα μιας Ελλάδας που —όπως είπε— πέρασε από την κρίση στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής ανάπτυξης.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό βάθος του συνεδρίου: η ΝΔ προσπάθησε να μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση από τη φθορά της καθημερινότητας στην εικόνα μιας χώρας που αλλάζει. Να πείσει ότι, παρά τις δυσκολίες, παραμένει η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα, ανάπτυξη και ευρωπαϊκή πορεία.
Σημαντικό στοιχείο ήταν και η ισχυρή ευρωπαϊκή παρουσία στο συνέδριο. Οι παρεμβάσεις στελεχών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αλλά και τα μηνύματα στήριξης από κορυφαίους ευρωπαϊκούς παράγοντες, είχαν ξεκάθαρο συμβολισμό: η κυβέρνηση επιχείρησε να αναδείξει ότι η Ελλάδα σήμερα έχει ισχυρό ρόλο στην Ευρώπη και ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού πυρήνα αποφάσεων.
Το συνέδριο όμως είχε και έντονο παραπολιτικό ενδιαφέρον. Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, άρχισε να φαίνεται πιο καθαρά η «γεωγραφία» της επόμενης ημέρας στη ΝΔ. Όχι γιατί αμφισβητείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης — κάθε άλλο. Η κυριαρχία του στο κόμμα παραμένει απόλυτη. Ωστόσο, στα μεγάλα κόμματα εξουσίας η πολιτική διαδοχή δεν ξεκινά όταν ανοίξει επισήμως η συζήτηση· ξεκινά όταν αρχίζουν να καταγράφονται παρουσίες, επιρροές και πολιτικά ακροατήρια.
Και στο συνέδριο αυτό οι δελφίνοι άρχισαν διακριτικά να εμφανίζονται.
Ο Κωστής Χατζηδάκης εξέπεμψε εικόνα θεσμικής σοβαρότητας και κυβερνητικής εμπειρίας. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης συνέχισε να καλλιεργεί το προφίλ του σύγχρονου μεταρρυθμιστή με απήχηση στη νέα γενιά και στο κέντρο. Ο Νίκος Δένδιας διατήρησε το ιδιαίτερο πολιτικό και πατριωτικό του αποτύπωμα, ενώ αρκετά στελέχη της νεότερης γενιάς επιχείρησαν να αυξήσουν το εσωκομματικό τους αποτύπωμα.
Αυτή η κινητικότητα μόνο τυχαία δεν είναι. Η ΝΔ γνωρίζει ότι εισέρχεται σε μια νέα πολιτική φάση όπου, παράλληλα με τη μάχη της αυτοδυναμίας, θα αρχίσει σταδιακά και η προετοιμασία της επόμενης γενιάς ηγεσίας. Χωρίς ρήξεις, χωρίς αμφισβήτηση, αλλά με εμφανή κινητικότητα.
Το πιο σημαντικό όμως για την κυβέρνηση είναι ότι το συνέδριο δεν παρήγαγε εικόνα εσωστρέφειας. Δεν υπήρξαν οργανωμένα εσωκομματικά μέτωπα, δεν κυριάρχησαν οι διαφωνίες και τελικά το κυβερνητικό στρατόπεδο κατάφερε να εμφανιστεί ενωμένο. Σε μια περίοδο όπου τα περισσότερα ευρωπαϊκά κυβερνητικά κόμματα αντιμετωπίζουν σοβαρές εσωτερικές κρίσεις, αυτό από μόνο του αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο.
Το 16ο Συνέδριο της ΝΔ, λοιπόν, δεν έλυσε όλα τα προβλήματα της κυβέρνησης. Ούτε εξαφάνισε τη δυσαρέσκεια που υπάρχει σε τμήματα της κοινωνίας. Κατάφερε όμως κάτι κρίσιμο: να επαναφέρει την αίσθηση πολιτικής πρωτοβουλίας. Να δείξει ότι η κυβέρνηση δεν λειτουργεί αμυντικά αλλά επιδιώκει να μπει πρώτη στην επόμενη πολιτική μάχη.
