Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αφήνοντας ένα ίχνος.
Και υπάρχει η μάνα… που γίνεται η ίδια η ζωή μας.
Είναι εκείνη η αγκαλιά που μας κράτησε πριν ακόμα δούμε το φως.
Η πρώτη φωνή που ακούσαμε.
Το πρώτο χάδι που μας ηρέμησε.
Το πρώτο βλέμμα που μας είπε χωρίς λέξεις:
«Είσαι όλος μου ο κόσμος.»
Η μάνα δεν κοιμάται ποτέ πραγματικά.
Ακόμα κι όταν κουράζεται, ακόμα κι όταν λυγίζει, η καρδιά της μένει ξάγρυπνη για τα παιδιά της.
Μετράει πυρετούς μέσα στη νύχτα, αγωνίες πίσω από χαμόγελα, φόβους που ποτέ δεν λέει δυνατά.
Και κάθε φορά που εμείς πέφτουμε, εκείνη βρίσκει τρόπο να γίνεται δύναμη, ακόμα κι όταν η δική της έχει τελειώσει.
Οι μανάδες δεν ζητούν πολλά.
Ένα “είσαι καλά;”, ένα φιλί, μια αγκαλιά, μια στιγμή να νιώσουν πως οι κόποι τους έγιναν αγάπη μέσα μας.
Κι όμως… δίνουν τα πάντα.
Τον χρόνο τους.
Τα όνειρά τους.
Την ξεκούρασή τους.
Κομμάτια από την ψυχή τους.
Μια μάνα μπορεί να αντέξει όσα κανείς δεν βλέπει.
Να κρύψει τα δάκρυά της για να μη μας βαραίνει.
Να πονάει σιωπηλά και να συνεχίζει να χαμογελά μόνο και μόνο γιατί υπάρχουμε εμείς.
Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε κάτι σπουδαίο:
Δεν υπάρχει πιο καθαρή μορφή αγάπης από αυτή μιας μάνας.
Είναι η αγάπη που συγχωρεί πριν ακούσει “συγγνώμη”.
Που περιμένει χωρίς παράπονο.
Που πιστεύει σε εμάς ακόμα κι όταν εμείς έχουμε πάψει να πιστεύουμε στον εαυτό μας.
Απόψε, που ξημερώνει η Γιορτή της Μητέρας, ας θυμηθούμε όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που τελικά ήταν ολόκληρη η ζωή:
Το χέρι που μας κρατούσε στον δρόμο.
Το φαγητό που πάντα “περίσσευε” μόνο για εμάς.
Τα ξενύχτια.
Τις προσευχές.
Τα “να προσέχεις” που έκρυβαν μέσα τους έναν ατελείωτο ωκεανό αγάπης.
Και αν έχουμε ακόμα τη μάνα μας δίπλα μας, ας την αγκαλιάσουμε λίγο πιο σφιχτά.
Ας της πούμε ένα “σ’ αγαπώ” χωρίς ντροπή και χωρίς αύριο.
Γιατί οι μανάδες μοιάζουν πολλές φορές δεδομένες… μέχρι να καταλάβουμε πως ήταν το πιο πολύτιμο δώρο που μας χάρισε η ζωή.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου.
Στις μάνες που μεγαλώνουν παιδιά.
Στις μάνες που έγιναν ουρανός για να χωράνε τα όνειρα των παιδιών τους.
Στις μάνες που λείπουν αλλά ζουν για πάντα μέσα στην καρδιά μας.
Στις μάνες που παλεύουν, που φοβούνται, που κουράζονται, αλλά συνεχίζουν να αγαπούν με τρόπο σχεδόν ιερό.
Γιατί μάνα σημαίνει αγάπη χωρίς όρια.
Και καμία λέξη δεν θα είναι ποτέ αρκετή για να χωρέσει όσα αξίζει.
