Σταθερότητα, επενδύσεις και ευρωπαϊκή κανονικότητα: το πραγματικό διακύβευμα
Η πρόσφατη ανάρτηση του πρωθυπουργού Κύριάκου Μητσοτάκη με μουσική υπόκρουση το «Enter Sandman» των Metallica προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, έντονες πολιτικές αντιδράσεις. Άλλοι τη χαρακτήρισαν «επικοινωνιακό τρικ», άλλοι προσπάθησαν να ειρωνευτούν τη χρήση ενός εμβληματικού rock κομματιού για πολιτικό μήνυμα. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται ούτε στο soundtrack ούτε στο Instagram reel. Βρίσκεται στο ίδιο το πολιτικό μήνυμα: «Η Νέα Δημοκρατία σχεδιάζει το ελπιδοφόρο 2030, με μια πατρίδα ισχυρή, που έρχεται ολοένα και πιο κοντά στην Ευρώπη».
Και εδώ ακριβώς αρχίζει η πραγματική πολιτική συζήτηση.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μια ελληνική κυβέρνηση δεν μιλά μόνο για τη διαχείριση της κρίσης, αλλά για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 2015. Αυτό δεν είναι κομματικό σύνθημα· είναι αντικειμενική πραγματικότητα. Η χώρα έχει ανακτήσει επενδυτική βαθμίδα, παρουσιάζει σταθερά υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, μειώνει το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και προσελκύει διεθνείς επενδύσεις που πριν από μερικά χρόνια έμοιαζαν αδιανόητες.
Η αντιπολίτευση συχνά επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία ως «επικοινωνιακή βιτρίνα». Είναι μια εύκολη, αλλά βολική τακτική. Διότι αποφεύγει τη δύσκολη συζήτηση: ποιο είναι το εναλλακτικό σχέδιο; Ποια είναι η δική της πρόταση για την οικονομία, την ψηφιακή μετάβαση, την άμυνα, την ενέργεια ή τη θέση της χώρας στην Ευρώπη;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, έχει καταφέρει να μεταφέρει το πολιτικό κέντρο βάρους από τη λογική της διαμαρτυρίας στη λογική της διακυβέρνησης. Αυτό εξηγεί και γιατί οι λαϊκιστικές φωνές ενοχλούνται τόσο έντονα από το αφήγημα του «2030». Διότι ο λαϊκισμός τρέφεται από τον θυμό, την αβεβαιότητα και τη μόνιμη αίσθηση παρακμής. Αντίθετα, ένα σχέδιο που μιλά για σταθερότητα, επενδύσεις, τεχνολογία, πολιτισμό και ευρωπαϊκή σύγκλιση αφαιρεί από τον λαϊκισμό το βασικό του καύσιμο.
Ασφαλώς, η κυβέρνηση δεν είναι αλάνθαστη. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, οι ανισότητες παραμένουν, το κράτος εξακολουθεί να κουβαλά χρόνιες δυσλειτουργίες. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε ότι «δεν έγιναν όλα τέλεια». Όμως υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική της ευθύνης και στην πολιτική της εύκολης υπόσχεσης: η πρώτη αναγνωρίζει τα προβλήματα και επιχειρεί να τα λύσει χωρίς να υπόσχεται θαύματα· η δεύτερη υπόσχεται τα πάντα σε όλους, γνωρίζοντας συχνά ότι δεν μπορεί να τα υλοποιήσει.
Η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στο «καταστροφικό 2015» δεν είναι τυχαία. Για πολλούς Έλληνες, εκείνη η περίοδος δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό επεισόδιο, αλλά μια συλλογική τραυματική εμπειρία: capital controls, διεθνής αναξιοπιστία, οικονομική ασφυξία και αβεβαιότητα για τη θέση της χώρας στην Ευρωζώνη. Όταν λοιπόν σήμερα η κυβέρνηση αντιπαραθέτει το «2030» απέναντι στο «2015», ουσιαστικά συγκρούονται δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη χώρα: η Ελλάδα της θεσμικής κανονικότητας και η Ελλάδα της μόνιμης έντασης και της καταγγελίας.
Η επιλογή, μάλιστα, των Metallica δεν είναι τόσο επιφανειακή όσο παρουσιάστηκε από ορισμένους επικριτές. Η πολιτική επικοινωνία του 2026 δεν μπορεί να μοιάζει με εκείνη της δεκαετίας του ’90. Οι πολιτικοί πλέον απευθύνονται και σε ένα κοινό ψηφιακό, εξοικειωμένο με την pop κουλτούρα, με διαφορετικά αντανακλαστικά και άλλους κώδικες επικοινωνίας. Το να χρησιμοποιεί ένας πρωθυπουργός σύγχρονα μέσα και αισθητική δεν είναι ένδειξη επιπολαιότητας. Είναι ένδειξη ότι κατανοεί πως η πολιτική επικοινωνία εξελίσσεται.
Τελικά, η ουσία δεν βρίσκεται στο αν κάποιος συμπαθεί τους Metallica ή αν θεωρεί «κατάλληλο» ένα rock soundtrack για πολιτική ανάρτηση. Η ουσία είναι αν η χώρα έχει σχέδιο, αν προχωρά μπροστά και αν υπάρχει πολιτική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα μέσα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Και όσο κι αν αυτό ενοχλεί τους επαγγελματίες της καταγγελίας, η αλήθεια είναι ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας φαίνεται να προτιμά πλέον τις κυβερνήσεις που κρίνονται από τα αποτελέσματα και όχι από τα συνθήματα.
