Ας δώσουμε ζωή στα σπίτια των προγόνων

Γάφει ο Κώστας Πορτοκάλης

Υπάρχουν σπίτια στα χωριά μας που μοιάζουν να έχουν ψυχή. Σπίτια όμορφα, περιποιημένα, με ανθισμένες αυλές, ασβεστωμένους τοίχους και νοικοκυρεμένους κήπους. Είναι τα σπίτια των ανθρώπων που έζησαν μια ολόκληρη ζωή δημιουργώντας, χτίζοντας και φροντίζοντας με αγάπη τον τόπο τους.

Στα χωριά γύρω από τη Θεσσαλονίκη, όπως και γύρω από άλλα αστικά κέντρα, συναντά κανείς ολοένα και συχνότερα μια θλιβερή πραγματικότητα. Η νεολαία έχει φύγει και οι ηλικιωμένοι, μαζί με λιγοστούς νεότερους κατοίκους, κρατούν ακόμη ζωντανές τις γειτονιές, τα σπίτια και τις αυλές τους.

Αυτά τα γεροντάκια, με αξιοθαύμαστη φροντίδα και μεράκι, συνεχίζουν να ποτίζουν τα λουλούδια, να περιποιούνται τους κήπους, να κρατούν ανοιχτά τα παράθυρα και αναμμένες τις μικρές φλόγες της ζωής στα χωριά μας.

Όταν όμως φεύγουν από τη ζωή, κάτι αλλάζει. Τα παράθυρα κλείνουν, οι αυλές χορταριάζουν, τα λουλούδια μαραίνονται. Τα άλλοτε πανέμορφα αρχοντικά και νοικοκυρεμένα σπίτια αρχίζουν να ξεθωριάζουν στον χρόνο. Διατηρούν κάτι από την παλιά τους μεγαλοπρέπεια, αλλά χάνουν σιγά σιγά την ψυχή τους.

Κι όμως, αυτά τα χωριά βρίσκονται πολλές φορές μια ανάσα από τις πόλεις. Γιατί να μη γίνουν ξανά τόποι μόνιμης κατοικίας; Γιατί να μη ζουν εκεί νέες οικογένειες, μετακινούμενες καθημερινά προς τις εργασίες τους; Η ύπαιθρος προσφέρει ηρεμία, καθαρό αέρα, φυσική ομορφιά και μια ποιότητα ζωής που συχνά στερούνται τα αστικά κέντρα.

Ας ξαναδώσουμε ζωή στα σπίτια των προγόνων μας. Δεν είναι απλώς πέτρες, κεραμίδια και τοίχοι. Είναι μνήμες, κόποι, ιστορίες και παρακαταθήκες ολόκληρων γενεών.

Ας μη χαθούν μαζί με τους ανθρώπους που τα αγάπησαν. Ας ξανακουστούν παιδικές φωνές στις αυλές τους.

Γιατί ένα σπίτι ζει όσο υπάρχει κάποιος να το αγαπά. Και ένα χωριό ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι να το κατοικούν.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post comment