Αυτή η Ελλάδα μας ψυχώνει

Γράφει ο Κώστας Πορτοκάλης

Επτά Ελληνοαμερικανοί, μία θέση στη Γερουσία και έξι στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Επτά ελληνικές ρίζες που φτάνουν μέχρι τα κέντρα αποφάσεων της ισχυρότερης χώρας του κόσμου. Μια είδηση που αξίζει να μας κάνει να σηκώσουμε το κεφάλι, να αισθανθούμε υπερηφάνεια και να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο όσα μας πληγώνουν. Είναι και όσα μας δίνουν δύναμη να συνεχίζουμε.

Υπάρχουν στιγμές που μια είδηση δεν πρέπει απλώς να διαβάζεται. Πρέπει να μας σταματά για λίγο. Να μας βγάζει από την καθημερινή μας γκρίνια, από τη διαρκή απογοήτευση, από εκείνη την παράξενη εθνική συνήθεια να μικραίνουμε ακόμη και όσα θα έπρεπε να μας μεγαλώνουν.

Μια τέτοια στιγμή είναι αυτή.

Επτά Ελληνοαμερικανοί εξελέγησαν στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Ένας στη Γερουσία και έξι στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί. Άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, διαφορετικές διαδρομές και διαφορετικές αφετηρίες. Με ένα κοινό χαρακτηριστικό: την ελληνική τους καταγωγή.

Και αυτό δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Δεν είναι απλώς μια ευχάριστη είδηση για τις ομογενειακές εφημερίδες. Είναι ένα γεγονός με πολιτική, ιστορική και βαθιά συμβολική σημασία.

Γιατί σε μια χώρα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, εκεί όπου συγκρούονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές δυνάμεις και γεωστρατηγικές επιδιώξεις, επτά πρόσωπα με ελληνικές ρίζες έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη των Αμερικανών πολιτών για να τους εκπροσωπήσουν στα ανώτατα νομοθετικά όργανα.

Δεν εξελέγησαν επειδή είναι Έλληνες. Εξελέγησαν επειδή έπεισαν τους συμπολίτες τους.

Και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται το μεγαλύτερο νόημα αυτής της επιτυχίας.

Επτά διαδρομές, επτά ελληνικές παρουσίες στην Ουάσιγκτον

Ο Κρις Πάππας, από το Νιου Χάμσαϊρ, πέτυχε κάτι ιστορικό. Εξελέγη στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, επαναφέροντας την ελληνοαμερικανική παρουσία στο σώμα αυτό ύστερα από δεκατρία χρόνια. Ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μέσα στην οικογενειακή επιχειρηματική παράδοση και έφτασε, μέσα από τη δημόσια ζωή, σε ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά αξιώματα της Αμερικής.

Ο Πάππας δεν αποτελεί μόνο μια ιστορία προσωπικής επιτυχίας. Έχει ήδη ασχοληθεί ενεργά με τα ζητήματα της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η εκλογή του δίνει στην ομογένεια μια παρουσία σε ένα σώμα που διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Ο Γκας Μπιλιράκης, με οικογενειακές ρίζες από την Κάλυμνο, συνεχίζει μια μακρά διαδρομή προσφοράς στη δημόσια ζωή της Φλόριντα. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, Μάικλ Μπιλιράκη, έχει συνδέσει την κοινοβουλευτική του παρουσία με την υποστήριξη ζητημάτων ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος.

Η Νικόλ Μαλλιωτάκη, κόρη Έλληνα πατέρα και Κουβανής μητέρας, επανεξελέγη στη Νέα Υόρκη. Η προσωπική της ιστορία θυμίζει την Αμερική των μεταναστών, των ανθρώπων που έφτασαν από διαφορετικές πατρίδες και είδαν τα παιδιά τους να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση της νέας τους χώρας.

Ο Μάικ Χαριδόπουλος επανεξελέγη στη Φλόριντα, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει σε σημαντικές θέσεις της πολιτειακής πολιτικής ζωής, ακόμη και ως πρόεδρος της Γερουσίας της πολιτείας.

Ο Τζίμι Πατρώνης, επίσης από τη Φλόριντα, εξασφάλισε την πρώτη πλήρη θητεία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων, έπειτα από τη διαδρομή του σε υψηλές πολιτειακές θέσεις.

Η Ντίνα Τάιτους, με καταγωγή από τα Τρίκαλα, αποτελεί εδώ και χρόνια μια σταθερή παρουσία στο αμερικανικό Κογκρέσο. Με τη συμμετοχή της στην κοινοβουλευτική ομάδα για τα ελληνικά ζητήματα, έχει συμβάλει στη διατήρηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων στο προσκήνιο της Ουάσιγκτον.

Και η Μάγκι Γκούντλαντερ, με οικογενειακές ρίζες από την Αβδέλλα των Γρεβενών, επανεξελέγη στο Νιου Χάμσαϊρ. Μια ακόμη διαδρομή που συνδέει ένα ελληνικό χωριό με τα έδρανα του αμερικανικού Κογκρέσου.

Από την Κάλυμνο και τα Τρίκαλα μέχρι τα Γρεβενά. Από τις οικογένειες των μεταναστών μέχρι τα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ουάσιγκτον.

Πόσο μακριά μπορεί να ταξιδέψει, αλήθεια, μια ελληνική ρίζα;

Και πόσο βαθιά μπορεί να κρατηθεί μέσα στον χρόνο;

Η Ελλάδα που έφυγε, αλλά δεν χάθηκε

Πίσω από αυτές τις πολιτικές διαδρομές υπάρχει μια άλλη, μεγαλύτερη ιστορία.

Είναι η ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης.

Των ανθρώπων που κάποτε άφησαν τα χωριά τους, τα νησιά τους, τις οικογένειές τους. Που μπήκαν στα καράβια με μια βαλίτσα, λίγα χρήματα και περισσότερη ελπίδα από βεβαιότητα.

Άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά. Σε εστιατόρια, εργοστάσια, μικρές επιχειρήσεις. Που αγωνίστηκαν να μάθουν μια ξένη γλώσσα, να προσαρμοστούν σε μια διαφορετική κοινωνία, να δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.

Κάποιοι δεν πρόλαβαν ποτέ να δουν πόσο μακριά θα έφταναν οι απόγονοί τους.

Και όμως, κάτι από εκείνους υπάρχει σήμερα στην Ουάσιγκτον.

Στα ελληνικά επώνυμα. Στις οικογενειακές μνήμες. Στις ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά. Στην περηφάνια για έναν τόπο που μπορεί να βρίσκεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αλλά δεν έπαψε να αποτελεί μέρος της οικογενειακής ταυτότητας.

Η Ελλάδα δεν περιορίζεται στα γεωγραφικά της σύνορα. Υπάρχει και εκεί όπου οι άνθρωποί της δημιουργούν, διακρίνονται και κρατούν ζωντανή τη μνήμη της καταγωγής τους.

Αυτό είναι ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του ελληνισμού της διασποράς.

Όχι ότι κατόρθωσε απλώς να επιβιώσει μακριά από την πατρίδα. Αλλά ότι κατόρθωσε να προοδεύσει, να ενσωματωθεί, να προσφέρει και να αποκτήσει λόγο στις κοινωνίες που τον υποδέχθηκαν.

Γιατί αυτές οι εκλογές έχουν σημασία για την Ελλάδα

Ας μη μείνουμε όμως μόνο στη συγκίνηση.

Η παρουσία επτά Ελληνοαμερικανών στο Κογκρέσο έχει και ουσιαστική πολιτική σημασία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάζουν καθοριστικά τις διεθνείς εξελίξεις. Οι αποφάσεις τους για την ασφάλεια, τις αμυντικές συνεργασίες, την ενέργεια και τις γεωπολιτικές ισορροπίες αφορούν άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, οι ενεργειακοί διάδρομοι και η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας και ΗΠΑ αποτελούν ζητήματα που συζητούνται και στην Ουάσιγκτον.

Σε αυτό το περιβάλλον, η ύπαρξη εκλεγμένων εκπροσώπων που γνωρίζουν την Ελλάδα, διατηρούν δεσμούς με τον ελληνισμό ή έχουν αποδεδειγμένο ενδιαφέρον για τα ελληνικά θέματα μπορεί να δημιουργεί πολύτιμες γέφυρες επικοινωνίας.

Βεβαίως, η ελληνική καταγωγή δεν συνεπάγεται αυτομάτως ταύτιση με κάθε ελληνική θέση. Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί εκπροσωπούν πρωτίστως τους Αμερικανούς πολίτες που τους εξέλεξαν. Έχουν διαφορετικές απόψεις, κομματικές δεσμεύσεις και πολιτικές προτεραιότητες.

Αλλά η γνώση, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η διαρκής παρουσία των ελληνικών ζητημάτων στον δημόσιο διάλογο έχουν τη δική τους αξία.

Η Ελλάδα δεν αποκτά επτά δικούς της βουλευτές στην Αμερική. Αποκτά όμως την ευκαιρία να ενισχύσει τους δεσμούς της με επτά εκλεγμένους Αμερικανούς εκπροσώπους που έχουν ελληνικές ρίζες.

Και αυτό είναι μια δυνατότητα που οφείλουμε να αξιοποιούμε με σοβαρότητα, συνέχεια και εθνική συνεννόηση.

Κι εμείς εδώ, γιατί επιμένουμε να μικραίνουμε τα πάντα;

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά αυτής της είδησης. Ίσως η πιο ουσιαστική για τη δική μας καθημερινότητα.

Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, έχουμε αποκτήσει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική σχέση με την απαισιοδοξία.

Μιζεριάζουμε για την οικονομία. Μιζεριάζουμε για την πολιτική. Μιζεριάζουμε για την κοινωνία, τους θεσμούς, τις δυνατότητες της χώρας, ακόμη και για τις επιτυχίες των ανθρώπων μας.

Πολλές φορές, πριν προλάβουμε να χαρούμε κάτι, σπεύδουμε να το αμφισβητήσουμε. Να του βρούμε ένα ελάττωμα. Να το υποβαθμίσουμε. Να εξηγήσουμε γιατί δεν είναι και τόσο σημαντικό.

Σαν να φοβόμαστε τη χαρά.

Σαν να θεωρούμε την υπερηφάνεια αφέλεια.

Σαν να έχουμε πειστεί ότι η σοβαρότητα ταυτίζεται υποχρεωτικά με την κατήφεια.

Και βέβαια, η Ελλάδα έχει πραγματικά προβλήματα. Έχει κοινωνικές ανισότητες, οικονομικές δυσκολίες, δημογραφικές προκλήσεις, θεσμικές αδυναμίες και ανθρώπους που δοκιμάζονται καθημερινά.

Κανείς δεν δικαιούται να τα αγνοεί. Κανείς δεν πρέπει να τα ωραιοποιεί.

Αλλά άλλο πράγμα η κριτική και άλλο η διαρκής αυτοϋποτίμηση. Άλλο ο ρεαλισμός και άλλο η μιζέρια.

Δεν είναι ένδειξη ωριμότητας να βλέπουμε μόνο όσα πηγαίνουν στραβά.

Ούτε είναι προδοσία της κριτικής μας σκέψης να αναγνωρίζουμε όσα πηγαίνουν καλά.

Ένας λαός που δεν μπορεί να χαρεί τις επιτυχίες των ανθρώπων του κινδυνεύει να ξεχάσει τις ίδιες του τις δυνατότητες.

Και ένας λαός που συνηθίζει να υποτιμά τον εαυτό του δυσκολεύεται, τελικά, να πιστέψει στο μέλλον του.

Δεν είμαστε μόνο οι αποτυχίες μας

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, τι πραγματικά μας λέει αυτή η είδηση.

Μας λέει ότι άνθρωποι με ελληνικές ρίζες μπορούν να φτάσουν ψηλά.

Ότι οι οικογένειες που ξεκίνησαν κάποτε από μικρά χωριά και νησιά μπορούν, ύστερα από γενιές, να δουν τους απογόνους τους να συμμετέχουν στη διαμόρφωση της πολιτικής μιας παγκόσμιας δύναμης.

Ότι η ελληνική ταυτότητα μπορεί να συνυπάρχει με την αμερικανική πολιτειότητα, χωρίς να εμποδίζει την ενσωμάτωση ή την πρόοδο.

Και ότι η καταγωγή μας δεν είναι κάτι που πρέπει να κουβαλάμε σαν βάρος, αλλά κάτι που μπορούμε να διατηρούμε ως πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας μας.

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε αυτούς τους επτά πολιτικούς. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με τις επιλογές τους. Δεν χρειάζεται καν να τους θεωρούμε όλους εξίσου κοντά στα ελληνικά ζητήματα.

Μπορούμε να τους κρίνουμε αυστηρά ως δημόσια πρόσωπα και ταυτόχρονα να αναγνωρίζουμε τη σημασία της διαδρομής τους.

Η υπερηφάνεια δεν απαιτεί εξιδανίκευση.

Απαιτεί να μπορούμε να αναγνωρίζουμε μια επιτυχία χωρίς να την αντιμετωπίζουμε με καχυποψία.

Και κυρίως, να καταλαβαίνουμε ότι η Ελλάδα έχει προσφέρει στον κόσμο πολύ περισσότερα από όσα συχνά επιτρέπουμε στον εαυτό μας να θυμάται.

Όχι μόνο στο μακρινό παρελθόν, στην αρχαιότητα, στη φιλοσοφία και στον πολιτισμό.

Αλλά και σήμερα.

Μέσα από ανθρώπους της επιστήμης, της επιχειρηματικότητας, της τέχνης, της έρευνας, της εκπαίδευσης και της δημόσιας ζωής.

Ανθρώπους που προοδεύουν στην Ελλάδα και σε κάθε γωνιά της γης.

Να ξαναμάθουμε να χαιρόμαστε για την Ελλάδα

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα αυτών των εκλογών για εμάς.

Να ξαναμάθουμε να χαιρόμαστε.

Όχι επιφανειακά. Όχι με κούφιες εθνικές κορώνες. Όχι με την ψευδαίσθηση ότι κάθε επιτυχία ενός ανθρώπου ελληνικής καταγωγής αποτελεί αυτομάτως και εθνικό θρίαμβο.

Αλλά με μια βαθύτερη, ήρεμη και ουσιαστική αυτοπεποίθηση.

Να καταλάβουμε ότι δεν χρειάζεται να επιλέγουμε ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στην κριτική απέναντί της.

Μπορούμε να αγαπάμε την Ελλάδα και να απαιτούμε περισσότερα από αυτήν.

Μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας χωρίς να μηδενίζουμε τις δυνατότητές μας.

Μπορούμε να βλέπουμε τα προβλήματα χωρίς να αρνούμαστε την πρόοδο.

Μπορούμε, επιτέλους, να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε κάθε καλή είδηση σαν κάτι ύποπτο, ασήμαντο ή ανάξιο της προσοχής μας.

Γιατί η εθνική αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται μόνο με μεγάλα έργα, οικονομικούς δείκτες και διεθνείς συμφωνίες.

Χτίζεται και με ιστορίες ανθρώπων.

Με πρόσωπα που μας θυμίζουν τι μπορεί να καταφέρει η προσπάθεια.

Με οικογένειες που κράτησαν ζωντανή την καταγωγή τους.

Με νέες γενιές που προχώρησαν πιο πέρα από εκεί όπου μπορούσαν να φανταστούν οι προηγούμενες.

Και με την ικανότητά μας να βλέπουμε σε αυτές τις διαδρομές όχι μόνο το ατομικό επίτευγμα, αλλά και μια αφορμή συλλογικής αισιοδοξίας.

Η Ελλάδα είναι μεγαλύτερη από τη μιζέρια μας

Επτά Ελληνοαμερικανοί στο Κογκρέσο.

Επτά διαφορετικές προσωπικότητες.

Επτά ιστορίες που συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: στις ελληνικές τους ρίζες.

Δεν πρόκειται να λύσουν τα προβλήματα της πατρίδας μας. Δεν θα αλλάξουν από μόνοι τους τις ισορροπίες στον κόσμο. Δεν θα υποκαταστήσουν την ελληνική διπλωματία, ούτε τη δική μας ευθύνη να κάνουμε την Ελλάδα καλύτερη.

Μπορούν, όμως, να αποτελέσουν γέφυρες. Να ενισχύσουν δεσμούς. Να προσφέρουν ευκαιρίες συνεργασίας.

Και πάνω απ’ όλα, μπορούν να μας θυμίσουν κάτι που μέσα στην καθημερινή μας γκρίνια ξεχνάμε πολύ εύκολα:

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο όσα δεν καταφέραμε. Είναι και όσα καταφέραμε. Δεν είναι μόνο όσα χάσαμε. Είναι και όσα δημιουργήσαμε. Δεν είναι μόνο οι αδυναμίες μας. Είναι και οι άνθρωποί μας.

Οι άνθρωποί μας που έφυγαν, που έμειναν, που αγωνίστηκαν, που δημιούργησαν, που προόδευσαν.

Εκείνοι που κράτησαν μια μικρή Ελλάδα μέσα τους, ακόμη κι όταν η ζωή τους βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Ας τους δούμε, λοιπόν, όχι με υπερβολές, αλλά με τη χαρά που αξίζει σε κάθε πραγματική επιτυχία.

Ας σηκώσουμε για λίγο το βλέμμα από τα προβλήματά μας.

Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί υπερηφάνεια χωρίς ενοχές.

Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από τη χώρα μας να σηκώσει κεφάλι, όταν εμείς οι ίδιοι επιμένουμε να το κρατάμε σκυμμένο.

Και γιατί, στο τέλος της ημέρας, η πατρίδα δεν έχει ανάγκη μόνο από ανθρώπους που επισημαίνουν όσα την πληγώνουν.

Έχει ανάγκη και από ανθρώπους που αναγνωρίζουν όσα την τιμούν.

Αυτή την Ελλάδα αξίζει να τη βλέπουμε. Αυτή την Ελλάδα αξίζει να την πιστεύουμε. Αυτή την Ελλάδα αξίζει να την κάνουμε καλύτερη.

Γιατί αυτή η Ελλάδα μάς ψυχώνει.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post comment